^من

                                                              ^{گمان می کنم}

                  ^{این خیلی خوب است که نمی توانم ادای آدمهای خوشبخت را در بیاورم .}

         _{^{قیمت وفا شاید گران تر از آن بود که بهانه ی دوست داشتنی زندگیم از عهده ی داشتنش بر آید .}}

               ^{سقف اعتماد تعمیری ست،مدام چکه می کند،آغوش ترانه ها همچنان}

                                 ^{از عطر تن او که باید پر باشد خالی ست}

                              ^{نمی توانم باورش کنم نه رفتنش و نه ماندنش را .} 

                   ^{مهم نیست تمام سرزنش ها را می پذیرم به بهانه تولد حقایق غم}

                                              ^{که درد را به درد می آورد}

                     ^{و آتش را می سوزاند . قرار بود حقیقت را بگویم :}

^{سخت ست ، بی علاج ست ، دانستنش آدم را کم کم می کشد ، گریه شبانه می آورد}

^{اما همین است خبر کاملا ناگوار و حقیقی که او کسی را جز من داشت . . .}