Don’t

^{leave me in all this pain}

I would bring you flowers in the morning
Wild roses as the sun begins to shine

من پر از وسوسه ام

میشه تا پای جان برای سیب آرزو ایستاد و بعد ... نچشیده، افتاد!

روزها پشت هم در گذرند...از آنها رد پایی می ماند،حسی کوتاه و گاهی عمیق...روزهای

کودکی،دردانگی و بی خیالی...روزهای مدرسه،جوشهای غرور روی پیشانی،عشقهای داغ ِداغ ِ

 داغ،نفرتهای کورکورانه...روزهای جوانی،فرصت و انتخاب،دنیایی پیش رویت است پس بتاز...روزهای

آینده...روزهای عاشقی و دلدادگی،روزهای جدایی و گوشه ،هم آغوشی های انفرادی،وابستگی های

خسته کننده،رمانهای تکراری اما بزرگ و مشهور،شعرهای ترانه مانند،موسیقی نافرم،بوسه های

یواشکی،داستانهایی که هرگز نوشته نشد،خنده هایی که سرشار از نور است،تمنا و التماس و

اضطراب،سیبهایی که چشیده شد،دوستانی که داشتی و دوستانی که خواهی داشت،انسانیت متبلور

 شده در عمق رفاقت...

روزهای آتی...

^{وقتی نگام میکنی}

^{لرزه میفته تو صدام}

^{So I’ll be there
when you arrive
the sight of you
will prove to me
I’m still alive
and when you take
me in your arms
and hold me tight
I know it’s gonna
mean so much tonight}

^{در زندگی من یک بار معجزه ای رخ داد}

^{کسی تمام وجودش را به من بخشید}

^{بی هیچ چشمداشتی}

^{و مرا همانگونه که بودم خواست}

^{گاهی ابری و گاهی افتابی}

^{صدای ارام اندیشه هایم را شنید}

^{چون بی نهایت به من نزدیک شد}

^{انقدر نزدیک که گویی در روح من حلول میکند}

^{و سیاهی نشاط اور چشمانش را به من بخشید}

^{من هم بی هیچ چشمداشتی}

^{روحم را میبخشم}

^{به انکسی که من را به اعجاز معتقد کرد}

^{باور کن}

^{معجزه اتفاق می افتد}

و چون پرنده ای آزاد تا ابرها بالا خواهم رفت.

ای کاش که این پرواز

در خواب نباشد و تو

گیسوان آشفته ی مرا در باد رها مسازی.

نکند گرمی دستان تو از عشق نیست

نکند محبت ، کلامی پوچ و رویایی است.

ای وای اگر این پرواز

تا اوج رفتن بر بال باد  باشد...

ای وای...

پی نوشت: هنوز هم چشمانم را نمکناک میکند...هیچ وقت هم نفهمیدم چرا!

Sometimes when I'm lonely
I sit and think about him
and it hurts to remember
all the good times
when I thought I
could never live without him
and I wonder
does it have to be the same
every time
when I see him
will it bring back all the pain
how can I forget that

 

اگر از بلندای کبریایی غرور

دست برای همسفرگی با تو بشستم

اگر بر درت فرود آمدم و

برای بوسیدن دستهای تو فرو آمدم

برای این بود که عطش کرده بودم ، نه هوس !

سفره ات چه زود برچیده شد

بوسه ام چه زود پژمرده شد

اما یاد آن عطر خوش و آن سلام های گرم تو

هرگز در من نمی میرند